Vrijdag de 13e februari,
Vandaag gaan we Mali in. Maar eerst moeten we die *&^* weg weer vinden dwars door het het mulle zand heen tot buiten het dorp. Helaas reed ik hier na 500 meter al fout en fout staat gelijk aan vast en dat maak dan dus een probleem. Met veel moeite rijden we ons uit het zand. Ondertussen staan weer precies die zelfde jochies als gisteren bij de auto. LoL

Ze duwen en rennen mee. Een iets ouder jochie dat de dag ervoor ook aardig was geweest en de andere een beetje tot rust bedaarde wilde ons de weg wel wijzen naar het asfalt. Maar eerst de auto weer uit het zand duwen. Eindelijk de auto los. 500 meter verder wacht Camiel met Gidsje mij op. Ik ren, 40 graden, ondertussen richting de auto. 20 jochies rennen met mij mee. Alla Captain Jack ga ik Mars texten in het frans schallen. Alle kleintje schreeuwen het mij na, als ik mijn vuist de lucht in doe doen zij dat ook.

Bij de auto aangekomen ben ik helemaal kapot. Zij niet en nemen het zingen nu zelfs over, fantastish gezicht al zeg ik het zelf. Totziens, bedankt, ik stap in. Onze gids stuurt ons nog een km verder en jahoor daar is het einde van het dorp en het begin van, van iets dat op een weg lijkt. Binnen 5 minuten rijden zettem we de auto weer wanhopig vast. De gehele bodemplaat in een bocht over de buitenrand heen geschoven, dat hebben we eerder

meegemaakt en toen zijn we door 4 man en veel graven uit het zand geduwd. Nu zijn we alleen. We graven al het zand voor de auto richting het pad weg en leggen de hele bodemplaat vrij, zorgen dat alle snowboards onder de wielen komen te liggen en Jahoor 2m3 zand verzetten heeft gewerkt in 1 keer los. Lang leven het snowboard als schep en rijplaat!! Dit begint gewoon op een echte weg te lijken en opeens rijden we dan ook op gloednieuw asfalt, hoe lang zal dat duren. Toch bijna wel 100 km kunnen we hiervan genieten, nu nemen we ook een lifter mee omdat deze ons had helpen duwen als we weer eens vast zaten. Beter gezegt zijn lift, een vrachtwagen, kon niet verder omdat wij vast in het zand kwamen te zitten en hun bij ons achterop kwamen.

Hierna voor zekerheid nog 2 keer een lifter meegenomen maar de weg bleef echt goed. Vlak voor de grens met Mali, verlaat de 3e lifter onze auto we zien onze eerste Boabap boom nog net in Mauretaine daarna het paaltje dat ons welkom in Mali heet.

Wij rijden dus zonder uitreis stempel Mauritanië uit. Niet handig als je met het zelfde paspoort weer terug in dat land wil. Maar dat hoeven we natuurlijk niet.

We vragen ons nog even af of we ons ergens moeten melden omdat we het land binnen zijn gegaan. Ook de weg in Mali is redelijk goed, alleen waar ze een viaduct aan het bouwen zijn moeten we soms het wasbord verlaten over eenafstand van 100 tot 300 meter mul zand. Dit levert zeer spectaculaire beelden op want na verkenning, en soms wat stenen weghalend, gaan we vol gas over het vrachtwagenspoor heen. 1 wiel in de berm andere wiel in het midden, en op het moment dat de auto het spoor wil pakken hard het stuur omgooien zodat je de andere zijberm kan pakken, dit gaat zelden in een keer goed dus al slalommend vol gas probeer je de auto op snelheid te houden. Dit rijden hebben we dus echt dankzij onze gids geleerd. Gids en rijinstructeur ineen. In de Poort van de Sahel aangekomen melden we ons bij politie en douane, alle papieren zijn gelukkig in orde, we betalen nog wat geld aan de douanier, waarvoor geen idee maar we betalen snel want iemand die een standaard met 10 geweren, ook machine geweren, naast zijn bureau heeft staan houd ik te vriend. In het dorpje kijken we nog even op een camping maar daar staan alleen maar een paar auto wrakken, het ziet er ranzig uit maar ze hebben wel koud bier.

Moeilijke beslissing maar we besluiten toch door te rijden. We halen nog een cola voor de extra energie en 6 flessen met water want dat is er doorheen gevlogen vandaag. Ongeveer 7 liter de man en pissen moet je er niet van.

Tegen donker aan zetten we naast het pad naar Diema onze tent neer. Asfalt of wasbord behoren tot het verleden en we rijden nu veelal over stenen en door zandbakken heen. Als we vastkomen zijn we er sneller uit omdat we handiger worden en het zand wat minder mul wordt maar het stof des te dunner. Nu stop ik ook voor het eerst mijn camera apart in een plastic zak om hem tegen stof te beschermen. Als je remt haalt de stof je in en die blijft nog wel 30 sec in de lucht hangen. Het avond eten bestaat uit wat mie met tomatensaus en tonijn uit blik, maar eerst de omgeving van het dorre gras ontdoen want als hier een vonkje op komt dan staat het in lichterlaaien. Ook hier weer rijden de vrachtwagen over de bar en bar slechte weg tot diep in de nacht door. 3 stuks in 5 uur, We dachten ver van, wat voor leven hoe dan ook vandaan te staan… nee hoor in de verte horen we trommelgeroffel en kan het feest beginnen.

zaterdag 14 februari, Vrijdag de 13 hebben we dus overleeft, het schijnt dat afrikanen bijgeloofig zijn. Dussss. Na een lekker nacht in de Sahel geslapen te hebben, licht briesje zodat je toch nog een beetje afkoelt, rijden we verder. Helaas rijd ik 30 km voor Diema het rechtervoorwiel lek. Een steen die oversteekt scheurt de zijkant van het band open. Een winkelhaak van 1 bij 2 cm is het gevolg. Geen nood we hebben een reserve wiel bij ons waar je normaal mee kan rijden. De stenen langs en op de weg blijken zeer scherp te zijn, het lijkt wel lava steen, of misschien wel stukken van een versteende termietheuvel. Hele rare en scherpe struktuur. De bandrijleksteen heb ik natuurlijk nog een prive bezoekje gebracht om die op de foto te zetten en natuurlijk nader kennis te laten maken met de hamer. Zo die zien we nooit meer te…rug!!

Vanaf hier berijken we zonder dat we nog een keer vast lopen het volgende dorp. We halen voor het eerst eigenlijk andere toeristen in, duitsers in een grote 4x4 auto die er best wel stoer uitzagen totdat ze door twee Nederlanders in een verlaagde mercedes werden ingehaald. Daar gaat je verhaal. Vlak voor Diema opeens een kruispunt in asfalt gegoten zo vlak voor het dorp. 250 meter verder in het dorp is het gewoon weer zand natuurlijk, moet niet te gek worden.

In Diema regelen we een binnenband voor de tubeles buitenband van ons. Ja geen probleem dat kan. Bij de ene toke koop je een band, bij andere laat je hem er in zetten. Erg leuk dorpje waar we onze duitse vrienden nog tegen komen, gutentag zeg ik nog vriendelijk, zij lopen verstoord door. Hahahaha. In het dorp staat de oude bus en de nieuwe bus van het locale openbaar vervoersbedrijf vlak bij elkaar. Daar zullen ze jaloers op zijn bij de GVB. . Ik heb iemand nog tevergeef geholpen met een mountainbike te repareren, Alleen binnenblad voor en buitenblad achter op 27 versnelling kan prima! Oke laat maar. Erg leuk klein dorpje waar we zeer goed geholpen werden Bij het dorp uitrijden bleek dat we bij inrijden een controle overgeslagen hebben, Was een boom met iemand in een uniform erbij, misschien sliep ie ook wel. Maar dat was dus geen enkel probleem hij legde nog even uit dat we beter niet over de weg konden rijden maar ernaast omdat daar geen wasbord lag. Dus totdat we een viaduct tegen komen kunnen we ernaast rijden dan even op de weg en er weer zo snel mogelijk af. Dit doen we zo'n 150 km lang.

Jezus nu weet ik wat een echt wasbord is, ribbels van 15 to 25 cm hoog, je dashbord schud diezelfde afstanden als een schudmachine heen en weer. Met hogere snelheden heb je minder last van die ribbels, omdat je alleen de toppen raakt, plotseling een bocht maken is gevaarlijk omdat je gewoon rechtdoor blijft gaan. !70 km voor Bamako Begint de echte bewoonde wereld. Vanaf daar ligt er weer een 2 baan nieuwe asfalt weg die helemaal voor je alleen is, af en toe een auto en een vrachtwagen.

Het wordt ook weer drukker langs de weg de meeste mensen lopen met bepakking en de fiets is hier ook redelijk populair om dingen mee te vervoren. Volgens mij fietsen ze zo een elfstedentocht uit en mij van de sokken op die barrels wel te verstaan. Vlak voor Bamako rijden we nog even fout door ons op precidentieele contirijen te begeven. Oke Gps aanzetten want we hebben een waypoint van een Camping, Le Cactus, iets buiten Bamako.Vlak voor donker berijken we ons einddoel, vies van het stof en zweet parkeren we de auto voor de camping en schieten de ' We did it foto' met een grote grijnz op onze lippen.
Op de camping kan je natuurlijk niet je tent neerzetten maar wel een soort cabin huren die er redelijk uit zag. Een 2 persoons bed met muskiettennet en een gewoon bed zonder. Maar dat maakte toch nietuit. We hadden de hele vakantie nog geen mug gezien. De eigenaar verzekerd ons ervan dat de generator voor het stroom om 223o er mee uitscheid zodat we in alle rust kunnen slapen. Een douch zou nu erg lekker zijn, helaas zat dat er niet in en moesten we ons met de blauwe teil van 60 liter water tevreden stellen

Dan maar niet scheren. Met dat zelfde water moest je je grote boodschap natuurlijk ook wegspoelen maar die had ik gelukkig al op een andere plek neer gelegt. Een mierensnelweg liep op de toilet van rechtsonder naar linksboven. Wat willen die beesten daar nou… dat vroeg ik me ook af van de hagedis van 30 cm lang die over de muren heen liet. Zolang het geen andere enge dingen zijn vind ik het prima. We hebben al een paar dagen niets van ons laten horen en ik wil erg graag even een seintje aan huis geven. Maar bellen, ook niet tegen geld, kan niet op de camping en als je een teleboutique zoekt kan je hem nooit vinden. Gelukkig konden we vlak voor ons eten toch nog iets regelen zodat ik het thuisfront even kon inlichten. Op de camping hadden we een heerlijke maaltijd besteld. Alles smaakt je als je twee dagen door het stof bent gekropen geloof mij, volgens mij wist Bassil dat ook. Ja we vergeleken onze host al met Bassil uit Faltie Towers, wat een chagerijn en eikel tegelijk. Een bloederig biefstukje weet ie nog 1 mm rood vlees aan over te houden.aar gelukkig hadden ze bier, koud bier en dat wel per 0,6 liter per fles. Hm Proost op een reis die zeer voorspoedig is verlopen, En we precies in twee weken volbracht hebben 7500 km meer op de teller.