Zondag 15 februari allereerst gaan we een ander hotel zoeken, want bij deze chagerijn willen we niet langer zitten. En Camiel steld de luxe van Stomend water ook wel op prijs. Na allemaal omzwervingen in de stad en een internet cafe waar we enkel Coca konden drinken want de verbinding was weer eens weg. Schijnt de normaalste zaak van de wereld te zijn. Probeerde we vergeefs een ander hotel te vinden. De een echt te duur, 60 euro voor een nacht. En dan zit je echt niet lux of zo, gewoon een hok van 16 m2 met een wasbak en douche is voldoende.

Afdingen, nee niet mogelijk. We gingen bijna weer terug naar Bassil maar op laatste moment konden we via een ander hotel helmaal aan de andere kant van de stad iets krijgen. Een manntje zou ons de weg wel even wijzen als we hem geld voor de bus terug gaven. Goed doen we dat. Via natuurlijk weer een onverharde weg en over een voetbalvelt heen in volgens mij een redeiljk gooie wijk, kwamen we bij een gebouw dat als enige meer dan 1 verdieping had in de omgeving aan. Wel 3 verdiepingen te verstaan met prachtig uitzicht over Bamako. Onze kamer had ook nog eens een bad en Airco. Zo lux had ik het in mijn leven nog nooit gehad. Airco aan en het is net als in de auto aanmerkeiljk kouder op je kamer. En ik had dus ook niet gedacht dat ik daar mee zou kunnen slapen, maar het is me wel gelukt.

Het geluid van een airco is ongeveer het zelfde als van die wagentjes die de straten en de stoep

s'morgens vroeg aan het vegen zijn, alleen blijfen deze lekker voor je deur staan. We gaan nog even snel een internetcafe in waar we met 8 man een 33k6 modem moeten delen. Dat is zo langzaam dat ik het eingelijk niet eens uit kan leggen. Zoiets als bij ons alleen dan 5 jaar terug en dan nog delen door 8. Gelukkig hebben ze wel koude CoCa. Daarna nog even een Nigerbaars besteld in een restaurantje met wat friet en salade erbij. Natuurlijk kregen we er ook water bij geserveerd en hoe dom het ook klinkt, ik heb gewoon 1,5 glas opgedronken, het rook naar chloor en dan neem ik aan dat de rest wel dood moet zijn. En je lichaam moet er toch een keer aan wennen, en dan dus maar beter in kleine porties. Op het dak terras van ons hotel gaan we nog even een biertje drinken en kijken hoe de stad opgaat in de dampen van alle straat keukens die de het rijk is. Maandag 16 februari, Camiel is vandaag jarig 32, gefeliciteerd. En dat was ik van te voren niet vergeten en had het 'Stenders vroeg vakantie boek' met veel slappe humor voor hem meegenomen als kleinigheidje. En het hotel had ie natuurlijk ook verdiend. Vandaag wilden alvast wat info verzamelen voor onze vlucht terug en misschien een verkoper voor de auto. De merceds Verpatsen. Gek genoeg werden we hier stukken minder vaak

aangesproken om hem te verkopen dan in Marokko en Mauritanië.gelukkig had camiel een contactpersoon die tegen 5% vd opbrengst de mercedes wel wil verkopen. Wij opzoek naar die gast, we hadden alleen een naam en winkeltje waar hij wel vaak bij zat. Nou bamako is een groot doolhof dus lastig zoeken. Bij een internet cafe dat weer eens geen verbinding had werden we door een man aangesproken en die wilde de auto ook wel voor ons verkopen. Je komt gewoon niet van zo'n kerel af, dus teneinderaad neemt camiel zijn telefoonnummer aan zodat we hem kunnnen bellen.
Na wat zoeken vinden we inderdaad onze man, hij blij wij blij. Dus met grote omweg naar de mercedes toe, zelf zij weten de weg niet goed, of onze uitleg was slecht. We waren bijna bij de auto en jahoor daar is de man die onze auto al eerder wilde verkopen. KUT. Nou heel vriendelijk allemaal en bla bla bla, ze lopen nu 4 man met onze mee naar de mercedes toe. Moterkap
open gooien, motor aan, Helaas was de moter net een beetje olie gaan lekken, ze had nog geen druppel olie genomen op de 7500 km die we gereden hebben. Voor niets 15 liter reserve mee lopen slepen.Nou de auto wordt 'goed' gekeurd en beide willen hem graag verkopen.

Wij willen van die eerste kerel af maar die wordt een beetje opdringerig, zo zijn die lui, want hij heeft hem eerst gespot dus mag hij dat ding verkopen.... boelshit zeggen we. Onze verkoper nokt hem inmiddels want die heeft er

zo geen zin in. Die andere kerel blijft een beetje zeuren en zegt dat ie de auto niet verkocht door een ander wil hebben en dat ie hem niet wil zien rijden want hij vind ons wel.... Beetje krachttaal. Camiel is er wel van onder de indruk van en wil niets liever dan zo snel mogelijk naar huis. Ja zoals thuis. Voor de volgende dag maken we een afspraak met onze verkoper die heel relaxt aan de lijn blijft. Oke nu de auto dan maar schoonmaken, overal is stof doorheen gekomen en alles is ranzig er liggen in de motor en radiateur nog tig sprinkhanen uit Marokko.

Succes. voor 5 euro laten we de auto inc motor schoonmaken. Dat ze vaker auto's met hogedruk schoonmaken is duidelijk. Eerst gaat de kofferbak helemaal leeg en jahoor de hogedruk er gewoon in. leegspuiten die handel. deuren open met bekleding en al gewoon de hogedruk daaar ook op, ja zo wordt het wel schoon. overal stof wolken gemengt met water. ik lig echt in een deuk en kan hier wel van genieten twee kereltjes die de auto boenen. Hoe zouden ze de motor schoonmaken. Met een poetsdoek?
	Fout, hogedruik, motorkap op zijn hoogste stand open, ja de volle spuit overal op de moter ook over de accu heen, ze zullen het wel vaker gedaan hebben.

Als laatste werd de auto met alle deuren open, als een vogels die de vleugels droogt, in de volle zon te drogen zetten en zo goed als nieuw zag alles er weer uit. Op straat waren we aangesproken over een zogenaamd goedkoop hotelletje, laten we die dan maar even gaan checken.

Na enig zoeken in een wijk die net als New York straatnummers ipv namen heeft vinden we onze straat. Vrij lastig als drie naast elkaar liggende straten de nummers 86, 110 en 55 hebben, snap jij het, snap ik het ook.. avonds gaan we natuurlijk weer uit eten, we lopen dus ergens heen niet weten of er iets te eten valt, Camiel is bang dat de auto anders gespot wordt en laat hem dus liefst in straat achteraf staan.

Na zo'n 1500 meter door de drukke wijk heen gelopen te zijn. Een voordeel van lopen is dat je allerlij gave dingen ziet. Geen bestrating oid, overal langs de weg mensen die op een vage bbq thee aan het zetten zijn, of spiesje aan het bakker zijn, zakjes met water verkopen, telefoonkaarten enz, kind op de rug gebonden, voetjes steken onder de borsten naar voren en doe je ding...aan weerszijden vd straat heb je een open riool die af en toe redelijk stinkt. Gelukkig is het nu het droge zeizoen.

Maar soms maken ze het riool schoon door hem leeg te scheppen en de inhoud op te laten drogen zodat ze dat in de brand kunnen steken. Boven ons vliegt een wolk van vleermuizen de schemering in, ja ik ben in Africa en vind het fantastich. we zijn op weg naar een restaurantje. We lopen naar binnnen door de keuken, enkel een grote grille met kolen er onder, maar ziet er goed uit. Bibie, onze serveerster heeft zelf wat weken in Groningen gezeten waar het wel erg koud was vond ze. Het menu wordt aan ons uitgelegd je kan uit twee dingen kiezen. Zo is het dus makkelijk. Ik de een camiel de ander.
3 en half bier en een heerlijk dinee later gaan we naar huis toe, de straat is inmiddels bijna leeg en we lopen naar huis toe, ik knal nog bijna op een fietser die geen licht aan heeft, en een neger op een fiets in het donker is erg moeilijk te zien, je schrikt je rot. Maar dat doen zij van witte mensen. Vooral kleine kinder zijn bang voor je en ik heb ze meerdere malen spontaan in een huilbui zien uitbarsten, zo lelijk ben ik toch niet?