Dinsdag 17 februari, vandaag gaan we de auto verkopen.
De ochtend na het schoonmaken van de auto vertrekken we naar afgesproken
punt om met onze gooie verkoper af te spreken. Mijn benen en armen
jeuken nog een beetje na van de nacht ervoor. Bij elk jeukje dat je voelt
denk je dat je malaria krijgt van de mug die je gestoken heeft. Maar geloof
me als je koorts krijgt dan weet je het wel. Tot bamako aan toe hadden
we nog maar nul muggen gezien. Echter bij het tl-licht van het hotel had
ik al meerdere muskietos gespot en zelfs eentje naar de 7vende hemel geholpen
met op mijn handpalm een rooie vlek achterlatend.... was dat mijn bloed....
ach wat de fuck, tis al gebeurd.
  
Meating point. Onze verkoper zit inmiddels al op een krakkemikig stoeltje
onder een boom met zijn helper op ons te wachten. Helper.... wat is dat.
elke Africaan bestaat volgens mij uit twee personen, hoofdpersoon en helper.
Helper is vaak een beetje slaafs en het dommere type (ja sorry, zo is
het nu eenmaal) en de ander is wat suptieler en tactieser. Iedergeval
ze kijken samen even naar de auto, moter weer starten, auto is inmiddels
ook van binnen weer helemaal droog, helaas is een van de wieldopsloten
eraf gevallen maar dat maakte niet uit. De verkoper wilde toch echt de
stad in want daar zijn de verkopers. Camiel vind het maar niets ivm die
andere gast, maar dat wuift Cilla, zoals de verkoper heet, met een simpel
gebaar weg. In de stad aangekomen worden we naar de koper, toegebracht.
Met 4 man zitten ze een beetje bij de auto te klooien, ondertussen vraagt
de eigenaar van een fotowinkel of hij mijn digitale camera (nikon D100)
kan kopen. Nee ik ben 'etudiant' fotografie. Laat nog ff wat zien van
het toestel en hij vind het mooi. Ik kijk nog even wat beter naar zijn
winkel maar het enigie waar ik aan kan zien dat het iets met fotografie
doet is de text die op de gevel staat. van binnen is de winkel bijna leeg,
er staat een bank en een tv waar ze een of andere vage westeren op aan
het kijken zijn. 15 man zitten gefacineerd te kijken. De kopers van de
auto hebben het wel gezien en willen terug naar hun stekje, weer zo'n
winkel die alles verkoopt, tv's, afwasborstels, jerrycan's, thee, plastic
rommel, geen cola!!! en dat alles op 14m2 tot het plavond aantoe volgepropt.
Het onderhandelen begint, en natuurlijk komen we niet bijelkaar en bieden
zij veel te veel en vragen wij teveel. Ladieladiela, wat een gezeur.
| Wij doen behoorlijk wat van onze prijs af, en zij bieden weinig
meer. Final bod. nee niet goed. Oke dan maar afnokken. Terug bij
de auto blijkt de fotohandelaar ook wel verstand van auto's te hebben
en wil hem wel kopen. Hij vraagt om een bod, gelukkig kan ie een
beetje engels. Ik zeg hem dat ie EEN bod krijgt en als ie dat serieus
vind verder mag. wij vragen hem 1700 vd dingen, Want dat was het
bod waar we op zijn blijven steken bij die |
 |
de vorige koper, dat leg ik hem ook uit, en dat ik geen zin heb in dat
gehandjeklap. Oke we rijden met hem en onze twee hulpjes met de fotograaf
achter het stuur, 10 km de stad uit naar een garage, ommuurt stuk smerig
grond dat wij een sloop zouden noemen, daar checken ze de boel even. Ondertussen
wordt onze verkoper op zijn mobile, ja dat kan daar, gebeld dat die anderen
toch wel 1600 willen bieden. Oke dat is altijd goed twee kopers. De auto
wordt gecondtroleerd en onze
 |
'fotograaf' rijd weer terug, hub bij 80 km per uur
gooit ie onze 190 D in zijn 5de versnelling, berg op nog wel, met
70 komen we bijna stotterend boven maar we zeggen er niets van iedereen
rijd daar 50 in zijn 4 en 70 in zijn 5, waarom? Het is een van de
grootste raadsels die Afrika bij mij heeft achter gelaten. Terug
in het centrum wordt ik aan de vader vd fotograaf voorgesteld en
die vraagt nog een keer om de prijs, gelijk zeg ik dat ik hier geen
zin en heb en dat ze het dondersgoed weten, Maar goed het rekenmachientje
wordt weer onder je neus geduwd en ik typ WEER 1700 in. Nu typt
hij 1250 in, en ik lach ze een beetje weg en zij dat ik hier toch
geen zin en had en wil weg lopen, Snel doet ie nog een bod van 1550,
Nee 1700 is 1700. We lopen bij fotograag en zijn, oerlelijke onhandige
helpertje weg naar de vorige kopers die toch serieuser waren geworden.
Zij blijven nu wel bij hun bod van 1600 CFA's |
Cilla neemt ons even apart en zegt dat we het beter toch kunnen accepteren,
hoeft niet we kunnen nog de hele dag door gaan, maar dit is echt wel een
redelijk goed bod. Prima.
| Dus we wij stellen als prijs voor, 1600 en twee COCA,
(als je cola besteld snappen ze je niet) nou das prima iedereen
blij. Het helperjte haald de cola en presteerd het gewoon om te
vragen of ik daar ff geld voor wil neerleggen. Binnen 10 minuten
hebben ze stapels met geld bij de bank opgehaald, ondertussen wordt
er een lunch op de grond in het winkeltje genoten, we weigeren vriendelijk
om tussen 10 Malinesen in een bak reist met onze |
 |
handen te gaan graaien, het rook eigenlijk wel lekker maar dit gaat mij
zelfs iets tever. Misschien had ik dan wel een foto mogen maken....Het
geld wordt geteld en wat formaliteiten, worden afgehandeld. Oke nu hebben
we dus veel geld opzak op zak. Cilla gelijk zijn maandloon geven. We Het
grote gros van het geld willen we naar euro omwisselen zodat met de rest
de tickets terug naar huis betaald kunnen worden. O ja bij de bank waren
de euro's op en of we de volgende dag wel ff wilde terug komen. Bij klein
wisselkantoorje konden we er 35 euro minder voor krijgen dus toch maar
ff wachten tot volgende dag.
| We nemen afschijd van Cilla en helpertje zodat we rustig een ticked
ergens kunnen boeken. Onderweg komen we de fotograaf nog even tegen,
ik steek mijn hand naar hem op en hij steek even vriendelijk zijn
hand weer terug op. 2 winkels verder zit het reisburau waar we gisteren
uit van alles konden kiezen maar nog geen dag later weten ze ons
te vertellen dat alle vluchten van air Algerie vol zitten..... we
moeten nu voor een adnere vlucht nemen die 150 euro meer kost en
naar frankfurt of zo gaat. KUT. Voor de zekerheid gaan we nog even
naar Air Algerie zelf toe om even dubbel te checken. Ze hadden nog
wel wat vluchten voor ons en Lille hoorde daar ook bij!, he! das
dichterbij dan Parijs of Hanover. Dus 30 minuten later hadden we
twee tickeds naar Lille geboekt. De vlucht vertrekt over 32 uur.
Wij hebben geen auto meer en moeten ons dus met het openbaar vervoer
redden Eerst maar weer even naar ons hotel met een mooie taxi, not
is geen Mercedes. De taximan, zoals dat heet, de weg uitleggen want
ze weten allemaal ongeveer de weg of helemaal. |
 |
Bij hotel aangekomen zit onze gids daar weer (Mohammed en broer Alpha,
zelfde moeder verschillede vaders), en hij vraagt of we nu onze boottoch
wilde doen, Nee dat doen we wel morgen. Of we dan even bij hun thuis wat
thee wilde drinken, we
| woonen heel dicht bij. Oke wij via een paar steegjes
achteraf even langs wat familie die een stoffen verf plaats had,
door naar de grote weg en daar dus bus in. Volgepropt stappen wij
er ook nog bij in. Na twee Kilometer komt er een plaatsje vrij,
en ze weten hoe het hoort, ze bieden mij onmiddelijk een plek aan.
En ik ga lekker zitten want staan in 35 graden is erg zwaar, dat
oude mannetjes van 50 zijn dat toch wel gewend, 50 is ver boven
de gemiddelde leeftjid en hij moet niet zeuren. Stop geintje, heb
zijn aanbod afgeslagen. Zo'n vooroordeel dat blanken voorang hebben
hoeft niet altijd bevestigt te worden, we hebben inmiers evenveel
voor het buskaartje betaald hoop ik. Even afreken een halfe euro!
Na 30 minuten in de bus gestaan, uiteindeiljk was ie leeg genoeg
om te zitten kwamen we bij een buitenwijk aan waar sinds 6 maanden
electriciteit aanwezig was. |
  |
 |
We lopen wat en krijgen veel aandacht van de local
kinderen, Mohammet schijnt een redelijk mannetje te zijn want hij
handshaked echt met iedereen, en hij gaat natuurijk met blanken
om. Bij hun huis aangekomen schudden we even wat handjes, of polsjes
als de mensen aan het eten zijn. Een van de dames was echt een grote
zwarte mamma, en ik zag het eerst niet goed maar er stak een borst,
als een skippybal zo groot, uit haar bloes en daar lag een kinderhoofdje
op wat misschien 1/3 keer zo groot was. Maarja je staat toch nergens
meer verbaast van en ook dat laat je over je heen gaan. |
Binnen bij de broers hangen wat poster van Bob marley aan de muur en 3
kallabassen, twee matrassen in beide kamers en een stereo toren die op
het schuimplestic stond wat uit de doos vd verpakking kwam. Meer stond
er niet binnen.
Mohammed vist ergens een mini bbq vandaan
en gaat daar de thee opzetten, we krijgen wat dingen te eten, pinda's
en friet, zij steken ondertussen een 'joint' op maar dan anders.
 |
goedkope shag gemend met tabak of zo, het rook
iedergeval niet zoals bij de koffieshops in nederland. We
drinken natuurlijk de thee die altijd mierzoet is en altijd
3 keer ingeschonken moet |
worden voordat je het aanbied. hoe schenk je de zelfde thee drie
keer in.Twee keer gooi je de thee vanuit het borrelglaasje terug
 |
in de theepot en schenkt het daarna weer terug
in het glaasje van zo'n hoog mogelijke afstand in een zo'n
dun mogelijke straal. En je gasten moeten dus altijd 3 keer
een glaasje krijgen, heeft iets met geluk te maken. |
|
  |
Tijden het thee drinken, ja zo kom je de tijd wel door, is mohamett continu
bezig cassete bandjes aan het terug te draaien. steekt een bic-pen door
het gaatje en slingeren maar met het bandje.
Ze bleken dus geen snars van die radio waar een dubbel cassetedek
en een cd speler op zat te snappen. Camiel heeft het een en ander
even aan ze uitgelegd. Ze waren te beschaamd of zo om het te vragen
bedachten we later. Natuurijk wil ik ook nog even wat foto's maken,
en das altijd lachen als je ze direct terug kan zien. ik beloof
natuurijk dat ik ze naar hen toe mail.
Eenmaal donker gaan we weer terug naar ons hotel, zij regelen nog
ff snel een taxi voor ons en we spreken de volgende ochten met hun
tussen o8oo en o9oo af.
Vanavond willen we weer eens 'echt' africaans gaan eten en komen
via een uithangbord een straat verder dan ons hotel ligt op een
zeer nette binnenplaats terecht met wat rieten daken boven eettafels
en wel 12 blanken die in 3 verschillende groepjes aan het eten zijn.
Nooit een goed teken. Een serveerster, die natuurijk wel zwart is,
komt op ons af en begint duits tegen ons te praten, au ook hier
doet dat zeer. We praten vriendeijk duits terug en zij blijkt een
duitse man te hebben. Eerst wil ik daar eigenlijk alleen |
 |
maar een bierjte drinken en dan afnokken maar het werd al laat en het
eten tussen de middag was niet verder gekomen dan de cola. We bestellen
dus 2 grote bierjtes, die al wel 2 euro de stuk waren en bestellen wat
eten. Tot drie keer toe komt een bediende naar ons toe om een bestelling
op te nemen, daarna komt nog 3 keer degene langs die de bestelling had
opgenomen om te vertellen dat elke keer het eten dat we bestelden niet
aanwezig was.. En er stonden wel 5 gerecht op de kaart. We hebben snel
ons bier opgedronken en zijn hard weggerent naar Restaurant Eden, waar
we ook de vorige avond gegeten hebben. Camiel en ik hebben van menu geruilt
en eten weer zuper lekker, bier erbij heerlijk eerlijk. |