Vandaag donderdag 5 februari

We rijden voorlopig pal naar het westen toe langs het atlas gebergte waar de sneeuwtoppen in de verte van glinsteren. Dat het hier wel eens wil spoken is duidelijk. Terwijl we vanuit een dorp een hoogvlakte in rijden, het is 25 graden warm buiten, zien we twee slagbomen naast de weg staan. Deze blijken ervoor te zijn om de weg af te sluiten als er teveel sneeuw ligt. Hmm daar kon ik me dus niet zoveel bij voorstellen. De hoogvlakte waar je op rijd lijkt wel iets op de grand canyon soms kan je echt hele einden door een afgrond het dal in kijken. Volgens de gps rijden we ook op een hoogte van 1350 meter, maar die is niet zo precies omdat ie niet gecalibreerd is. De bergen lijken zich eindeloos naar het westen door te strekken, waar moeten wij daar in godsnaam tussendoor? Rijdend tussen vele andere mercedessen gevuld met 7 man gaan we omhoog, 30 seconden om een vrachtwagen in te halen bij een blinde bocht vinden zij hier normaal, wij wachten nog wel even, het uitzicht is mooi, veel geel en graffel rode rotsen is waar de weg tussendoor ligt.Tegen het einde vd dag rijden we in een iets groter dorp fout en een vrij opdringerig mannetje op een brommer wil ons de weg wel wijzen, camiel die zulke mannetjes niet vertrouwd wil er vandoor gaan, snel vraagt de man of we nog wat te koop hebben, maar dat slaan we ook vriendelijk af. hadden we niet moeten doen.

We rijden weer fout en zelfs de verkeerde kant de stad uit. Wij weer terug de stad in en rijden er aan een ander punt weer uit. Het is al heel wat dat een stad 3 verschillende wegen naar buiten heeft daar, laat staan 4. We zien hier buiten de stad een bord staan 4x4 camping 40 km die kant op. Na 20 km wordt de weg wat minder en we rijden nu echt offroad, Nu snappen we ook waar dat 4x4 voor stond. 8 km voor de camping geven we het op want na nog een afslag wordt de weg toch echt te slecht.


Dan maar een Mercedes ,1 ster, Camping creëren. We rijden een stukje van de weg af waar we in 2 uur tijd geen tegenligger hebben gezien en zetten onze tent op terwijl het heel snel donker wordt, echt donker wordt het niet, de volle maan komt even snel op als de zon onder gaat en geeft zoveel licht dat je er zelfs schaduwen van kan zien. De rust overkomt je. Hier is het stil, heel stil, je hoort niets alleen nog maar het zuizen in je oren, geen beestje niets te horen. Stil en mooi. Ik loop nog een een heuvel over die dicht bij lijkt te ligge, maar alles is anders. De auto of tent kan ik niet eens meer zien, er zijn geen bomen of andere herkenings punten dan de maan en de sterren. Ik besluit toch maar terug te lopen.

vrijdag 6 FEB VERTREKKEN WE RICHTIG KUST,
We rijden onze weg weer af tot we op de grote weg zijn, en ons vermoeden stijgt dat die weg zelfs niet de goeie weg naar Agadir is. Dus voor de 3e keer rijden we middels (Taroudant?? Gok ik in) en vinden nu wel de juiste weg. Hadden we dat kereltje maar gevolgd. Maar ja nu hebben we erg gaaf in Itmon gekampeerd!

In Agadir verwachten we het laatste dorpje te treffen maar niets in minder waar. Ze hebben er alles. Een megagrote supermarkt, Marjanne, waar tientalle Franse campers staan om hun luxe op peil te houden, wij kopen een fles cola en een paar olijfjes. Overal op straat lopen vadsige Engelse/Duitse of Amerikaanse toeristen, met hun bleke benen onder hun korte broek, rond. Dit is gewoon de costa brava van Marokko. Zeer mooi strand en de break ziet er ook nog een fantastisch uit. Dus naast je snowboard kan je je golfsurfboard zonder problemen tewater laten..

Het snowboard had zeker moeilijke tijden achter de rug zo dichtbij en toch zo ver weg die sneeuw. In Agadir gaan we ook ons eerste internetcafé, cybercafé, bezoeken. Lekker in de schaduw uit de 40 graden die het nu buiten echt wel aan het worden is. Het typen gaat kloten want die Fransen hebben misschien wel lekker atokbrood naar Africa gebracht een fatsoenlijk toetsenbord hebben ze niet. Dus geen QWERTY.
Vanaf Agadir rijden blijven we langs de kust rijden, en is foutrouden onmogelijk. De eerste paar honder kilometer houd Afrika met een afgrond van 65 meter hoog op te bestaan. Rech de oceaan in , erg hoog daar wil je niet af vallen. Het favoriet vervoermiddel; de ezel met wagen zien we ook steeds minder net als de mensen langs de weg. Er zijn hier bijna geen dorpen meer, af en toe misschien een 'nederzetting'

Zo nu en dan krijgen we flinke lappen strand waar we de zee goed kunnen zien. Scheepswrakken 'verreiken' de horizon.. Drie tegelijk, het lijkt Skeleton cost wel. Dit moeten we toch even nader bekijken. Camiel loopt al rustig bellen, ja nog steeds ontvangst en de bank kan weer zaken doen. Ah groetjes van Daisy. Hmm dit is verder dan we dachten. Zeker als we terug lopen moeten we tegen de harde wind, 5bf, oplopen. Een zeer raar gezicht zo drie van die schepen die daar maar een beetje tussen de golven niets liggen te doen. Op het strand staan ook wat hutjes maar deze blijken onbemand. soms is er wel iemand aanwezig maar de meesten lijken toch half verlaten vissershutjes die met juttermateriaal en stenen in elkaar zijn gezet. Ja nu weten ze op eens wel wat recyclen is. Ik vind zelfs nog een echt fossiel van een schelp, er ligt wat touw op het strand. Moeten we dat meenemen als sleeptouw. Nee laat maar liggen, kan wel erg handig zijn als sleeptouw kwamen we achter in de Sahara.

We rijden dan misschien nog wel in Marokko maar tot de dood van Franko was het een Spaanse Kolonie. Spanje is daar vertrokken, ze hadden daar toch niets te zoeken, want er was niets… echt niets geen mensen, geen water, alleen zee en zand. Oke misschien een beetje fosfor. Marokko heeft het stuk ingenomen met enig militair vertoon natuuurlijk en er is een aantal jaar ook oorlog geweest tussen, Marokko, Mauritanië, Algerije en de Localen.Daarom is het nu nog steeds onder de controle van de VN.
Dit gebied staat ook beter bekend als de West Sahara en Polisario gebied. Populair, Liberation, Sahara, Rio del Or. Kortweg Bevrijding front .

Tegen de avond aan hebben we weer een bordje van Camping Gambia gevonden en zijn daar dus afgeslagen, 1200 meter van de weg direct langs de afgrond hebben we onze tent opgezet aan de rand van Afrika, terwijl de golfen beneden ons naar binnen kwamen rollen op de rotsen dook de zon langzaam weg in mist en zee. Wij drinken ons laatste niet meer zo heel koele biertje op, maar toch smaakt ie Prima! De zon is vandaag wel 45 minuten later onder gegaan als de dag ervoor, dus we hebben vandaag ongeveeer 43 minuten naar het oosten erbij gereden. rewind... Zaterdag 7 februari. 's Morgens eerst even een foto schieten voor de mercedes folder als de zon nog maar net boven de horizon uit komt. Helaas niet even de zee in om te zwemmen want van de rots kom je alleen met zeer lang touw beneden en dan nog heb je geen strand maar alleen maar rots. Hub de auto in, vroeg op pad want we willen Mauretainie nog halen.

Gisteren hadden zich al enkele sprinkhanen in onze gril geboord en we vonden dat vrij extreem. In de struiken bij de tent zaten ze ook met bosjes bij elkaar. Maar ook vandaag lieten ze ons niet met rust. De Marokanen zeggen dat die 'beestjes' uit Africa komen, ze vinden zich geen Africaan, moet ik eerlijk zeggen dat de mensen in Mauretanie een behoortlijk stukje zwarter zijn dan in marokko, maar van die sprinkhanen klopt het toch niet want in Marokko was het echt een plaag, net of je in een hagelbui aan het rijden bent zoveel knallen er op je voorruit. Inmiddels zijn we al 3 keer gestopt om de radiator schoon van alle sprinkhanen te maken. Ik heb ooit wel een sprinkhaan gegeten en die smaakte niet eens slecht. Deze sprinkhanen zagen er met al hun slijm en geel pus niet echt eetbaar uit. Hoewel de weg prima is rijden we nog maar 60 per uur sneller is gewoon niet relaxt over eetn tapijt, en door een wolk van sprinkhanen heen. Heb vele foto's van de sprinkhanen gemaakt want het werd steeds maar gekker gekker.

Vlak voor de reis had ik een 12V naar 220V converter gekocht zodat mijn fototoestel via de conferter opgeladen kan worden, in eerste instantie had ik de plus en de min, alles is toch wisselstroom…, omgedraait en was de zekereing gesprongen. Camiel is naast een Wandelende tolk, Spaans/ Frans/ Duits/ Engels/ Indonesische ook nog een goeie elektricien.

De controle posten houden ons in tegenstelling tot de rest van Marokko nu wel aan en willen nu ook alle gegevens hebben. Er zijn ook zeer veel kasernes met soldaten aanwezig. Vaak met teksten in de berg verduidelijkt. De officials blijven uitermate beleeft en altijd even handje schudden. Wat gegevens invullen etc…voorkom foute papieren simpelweg dan mag je zo doorrijden.
Hieronder nog even wat meer sprinkhanen. Jammer dat ik daar geen lekker recept van ze had.