|
De Grens van Mauretanie Na een aantal nederzettingen, lijkt Israel wel, voorbij gereden te zijn, elk dorpje lijkt het zelfde, en voor de rest is er toch niets dan zand en zee, duinen en stenen     
   We krijgen nog een kleine uitleg en een waarschuwing hoe we moeten rijden, niet van de weg af want er liggen nog landmijnen. Via de paar waypoints die we hebben gaan we op pad. De weg is hier alleen maar van zand en al snel staan we vast. Lucht uit de banden laten lopen voor eerst snowboard gebruiken om uit te rijden, maar als schep blijkt een half snowboard zupergoed te werken, beter zelfs dan een legerschepje. Een paar keer kunnen we een gids voor 50 euro krijgen maar volgens een manntje dat we in Marokko gesproken hadden was het ongeveer 20 euro. We komen vaker vast te staan dan ons lief is, een keer over de hele lengte met de bodemplaat bovenop een bult zand. Dus scheppen was het devies. 1,5 kuup later, de auto is weer vrij, duwen, snowboards eronder, niets helpt. De auto blijft stil staan. Kut zooi. Ondertussen komen er drie manntjes in een busje naar ons toe gereden en die helpen ons met duwen. We gaan nog wat onderhandelen over de prijs maar 50 is 50. We rijden dus gewoon weer verder. Na 500 meter houd de weg zo'n beetje op, we draaien rijden weer terug, gaan weer ander weggetje in. Ondertussen zien we continu het busje met de 3 manntjes op een heuvel staan, ene kant een veilig gevoel tussen al die mijnen andere kant zijn het een stel aasgieren die op hun prooi lopen te wachten. Wij gaan echter stug door alhoewel de middag al aan zijn eind loopt en het snel donker word. We komen weer vast te zitten, gelukkkig komen we er nu wel zelf uit en besluiten met de staart tussen de benen toch maar naar de gids terug te keren. 20 euro bied Camiel maar wijken doen ze echt voor geen cent. Ik graai nog wat rond in mijn zakken en tover ergens nog een briefje van tien aan. 30 euro dat is alles wat we kunnen bieden. We zijn ook maar arme studenten. Uiteindelijk krijgt hij er nog een halve zak kleren bij want hij had ook nog 4 meisjes thuis. De gids stapt onmiddellijk achter het stuur wat normaal schijnt te zijn want zij kennen de omgeving als broekzak en weten wanneer gas te geven en waar grote gaten zitten. Met veel moeite maken we een plek voor mij vrij op de achterbank en in het donker rijden we eerst 2 km terug. Zo fout zaten we dus op de route. Vakkundig rijd ie ons de spoorrails over, eerst nog even wat steentjes leggen zodat we goed de rails op en af kunnen. Vanaf nu blijkt het simpel, gewoon spoor volgens tot in de stad.
.De oudste dochter wordt eropuit gestuurd om zuiker
en verse mint te halen Op een gasfles wordt de thee gekookt, geschonken,
terug geschonken en uitgeschonken van 50 cm hoogte. Natuurlijk wil ik
dit vastleggen en dat mag ook wel heel nadrukkelijk wordt er gezegt
dat ik alleen de gids op de foto mag zetten. Nadat ik gevraagd had of
hij een foto van ons wilde maken liet ik de foto terug zien op het schermpje,
en natuurlijk de foto van hun vader liet ik ook zien.
  
ontmoeten. Binnen de ommuurde Camping was een gezellige kantines met keuken, op een paar banken lagen wat doorlopen vakantiegangers te hangen, we hoorden dat die voor de volgende dag al een gids geregeld hadden om de Sahara door te rijden. Tijden het koken, want me moesten nog een goeie maaltijd hebben om onze tweede Malaria Pil te slikken, raakten we aan de praat met de 4 Fransen plus hond. Het bleken ervaren Afrika gangers te zijn en ze vroegen ons of we ook mee wilden. Dit aanbod konden we niet afslaan omdat we al gezien hadden dat zij ook met gewone personen auto's 'over' wilde steken. Je kan namelijk niet 4x4 en gewone auto combineren. Na het eten nog even douchen, weer lekker lauw, en naar de toilet. In dit geval gewoon een sta toilet in de douche, lekker makkelijk en snel. .
|
