s,Morgens zondag 8 februari, vandaag zijn we precies 1 week op weg en hebben we al bijna ¾ van onze afstand afgelegd. Eerst natuurlijk weer met de gids onderhandelen over de prijs. Na zo'n reis wil je bijna de AH in stappen en gaan afdingen.


We worden het eens met de gids, met onze Mercedes erbij steken er 4 auto over. Nouakchott zal twee dagen rijden zijn. Eerst rijden we weer langs die zelfde spoorlijn terug de landtong af en dan opeens. Rechts. Nee dat kan niet. Ja dat kan wel zegt die gids. Wij zien alleen maar rotsen en grote gaten recht van ons. Hier kunnen we niet rijden. Dus wel en met veel gekronkel komen we de rotsen af en raken niet eens te vaak de bodem aan. Een bonkje hier of daar raak je aan gewend.

De gids wil vanaf hier weer graag achter het stuur want het gaat wat lastiger worden. Tijden een korte plas pauze, ik loop nog 30m van de auto weg. De gids echter hurkt gewoon naast de auto op de grond, ziet er raar uit, en doet daar in zijn jurk gewoon zijn ding. De Mauritaniërs zijn wel druk bezig een weg aan te leggen naar Marokko maar er op rijden kan nog lang niet. Gelukkig voor de gids. Op eens uit het niets komt er een treintje van 4 mercedessen, ook 190D's ,uit het noorden tevoorschijn, elke auto bemand door een persoon. Ze komen uit marokko zonder grenspost gereden. In een vd auto's zit een gids die al bij de grens zijn werk aan ons had aangeboden.: 'En de prijs die ik jullie vroeg was normaal he..,' 'nou nee.', hij zegt nog wat tegen onze gids en enigszins boos rijd ie achter de andere 3 aan. Onderweg zien we nog vele door 1 persoon bemande mercedessen uit het niets opdoemen en weer verder gaan.

Onze route vervolgt zich nu echt door mul zand en af en toe heb je echt geen idee waar je uberhaubt aan het rijden bent want sporen zie je niet meer alleen wat zandheuvels en hier en daar een struik. We zullen wel naar het zuiden aan het rjiden zijn maar zeker weten doe ik het niet, de zon staat buitengewoon hoog aan de hemel zodat richting moeilijk te bepalen valt. Natuurlijk hebben we al het vertrouwen in de gids en af en toe zien we een enkel spoortje in het zand lopen. Voor het eerst komen er een paar auto's vast ze zitten in het zand, maar geen probleem met een 50 meter lang touw hebben we ze zo los getrokken. Kijk altijd uit waar je stopt want wegkomen is niet altijd zo makkelijk. Ondertussen is alleen onze auto overal door blijven rijden en hebben we meerdere keren de andere uit het zand moeten duwen. Als je iemand vast ziet zitten kan je zelf pas stoppen op een plek waar het hard is. Enkele malen hebben we een paar honderd meter terug moeten lopen om een of twee van de andere auto uit het zand te duwen. Met zes man duwen, twee rijplanken, lucht uit de banden lukte het soms nog niet om weg te komen. De gids met zijn 45 kilo schoon aan de haak kwam dan uitkomst bieden. Elke keer heeft hij de auto in 1 keer uit het mulle zand weten te rijden terwijl wij ons kapot stonden te duwen.

	Met de middagpauze kwamen we bij een grote duin aan waar mij beloofd was dat ik daar kon sandboarden. Yes das een grote duin. Op waypoint 79 heet de duin vanaf nu Dune du Cave.I k ben 5 keer omhoog gelopen. Toen was ik helemaal Kapot. Zweten doe je niet in die hitte met een droog windje.

Zo dat Sandboarden viel wel een beetje tegen, zand glijd niet zo makkelijk Supertof is het wel en als er een lift was geweest had ik het vast wel vaker gedaan. Maar na een paar bochtjes in het zand gekarft te hebben en voor de vierder keer omhoog aan het lopen was zag ik toch echt wel sterretjes verschijnen en mijn hartslag als een beatbox tekeer gaan. En toch denk je nog steeds dat je niet zweet.

Het lekker, zeer droge woestijn briesje van 35 graden zorgt ervoor dat alle, oke niet die van mijn voeten, transpiratie gelijk opgaat in thin air. Maar dat van mijn voeten heb ik een even later gewoon opgelost door gewoon op blote voeten te blijven lopen. Aanvankelijk was ik een beetje verontruste over eventuele schorpioenen, slangen, spinnen, zandwormen en andere enge beesten. Maar na een paar dagen heb ik mijn schoenen lekker uitgehouden want de vrijheid van blote voeten is zo lekker.

En ik zag Michel van onze groep ook continu op blote voeten lopen dus was ik een beetje gerust. Na het sandboard avontuur waar Camiel waanzinig gafe foto's van gemaakt heeft zijn we verder gegaan. Na Camiel ben ik zelf ook nog even achter het stuur gegaan en nu waan je je opeens een waar Parijs Dakar coureur. Met 100 km per uur of meer door het mulle zand heen knallen, de graspollen van een halve meter hoog schieten onder de auto door, 100 meter rechts en links van je knalt nog een auto over de vlakte heen. Net die scene uit ID4 alleen dan met een paar honderd auto's minder. Hoe muller het zand, des te meer afstand je met je voorligger moet hebben, stel dat de eerste stil valt dan is het niet de bedoeling dat je gelijk met 4 auto's vast in het zand komt te zitten. Of erger nog in een leger dan lege woestijn op elkaar botsen, doh..

Helaas kwam aan mijn stuk rijden veel te snel een einde, de avond viel en wij reden richting de zee en kwamen aan bij een baai waar het tentenkamp van het 'Vogeltjespark' opgeslagen was. Yes water, binnen 5 minuten stond ik in het water. Zwemmen, beter gezegt pootje baaien want diep werd het echt niet, helaas stonden geen grote golfen, je kan niet alles hebben, maar lekker was het zeker. De gids liet ons alleen en ging in het vissersdorpje 1000 meter verderop slapen zodat wij lekker ons ding konden doen. Wijn drinken. Francoi en Jean Luc hadden deze trip al vaker gedaan en daarom ook een paar vishengels meegenomen en die zouden dus wel even voor het avondmaal gaan zorgen Camiel en Ik toverden toch maar even een flesje wijn op tafel dat we het land hadden ingesmokkeld. Een salade werd inelkaar gedraait. Voor de verlichting werden paar blikjes met benzine erin aangestoken. Lekker lullen af en toe moeilijk want ze spraken niet allemaal engels of duits, en even wachten op het eten. 1,5 uur later hmmm we krijgen nu toch wel hongen.

Die twee komen morgen pas terug omdat ze gewoon niets vangen en dus niet meer durfen. Gelukkig om 23oo komen de vissers weer terug, hoe ze hun weg in het donker over de rotsen terug vonden was knap, of hadden ze er daarom zo lang overgedaan. Nee ze hadden wel 7 joekels van vissen gevangen (zeebaars denk ik) die daarna met wat zout op de bbq tot een lekkernij gebakken werden.


Tot diep in de nacht met Francoi en Christiaan die gelukkig meer dan Frans spraken gebabbelt over alles en nog wat. Christiaan (45)heeft op zijn twintigste 9 maanden zonder wat dan ook door Afrika gereist en heeft zijn wilde haren letterlijk en figuurlijk nog steeds niet verloren. Hij ziet er uit als een Indiaan met een filmcamera. Dat was ook zo'n beetje zijn beroep. Cineast. Francoi die in de 505 met Jeanluc en Kai, de hond, op weg zijn naar Dakar willen daar samen een bar beginnen na een mislukt zelfde avontuur in Marrakesh. (middels gehoord dat ze weer terug zijn in Frankrijk)

Maandag 9 februarie,
heerlijk uitgeslapen in de gafe peramide tent, heeft Heeft de Waard daar zijn ontwerp aan te danken!? Geheel stofvrij, en zeker niet onbelangrijk, vlinder en sprinkhaanvrij. Iedereen heeft lekker uitgeslapen want alleen de hond Kai, rent over het strand heen achter wat vogels aan en Michiel, die vroeg op bed was gegaan, waren al op. Langzaam en relaxt komt iedereen tot ontwaking en we hoeven nog niet gelijk te vertrekken.

Na bovenop de rotsen te zijn geklommen om eens te kijken waar die miljoenen sprinkhanen, die we de vorige dag in zwermen over ons heen zagen trekken, nu werkelijk vandaan komen. Sorry helaas ik moet u het antwoord schuldig blijven, daar boven op de rotsen zie ik alleen maar meer rots en rots, en daarachter…is volgens mij gewoon de zee. En toch zaten er nog steeds miljoenen sprinkhanen die pas opvliegen als je er 150 cm vandaan bent en dat dan met duizenden tegelijk. Wonderswaardig weet geen een van die beesten 6 a 7 cm lang je te raken. Een stuk verder op zee is een klein visserbootje aan het dobberen, op de rots staat nog iemand te vissen die al een vis van 75 cm uit de zee getrokken had. Vroeger schijnt er veel meer gezeten te hebben. Op het strand maak ik nog een paar foto's van Kai, de hond van Francoi die hij ooit als puppie uit Mali gehaald had en altijd bij hem in de buurt blijft. Een echte woestijnhond zegt Francoi.

In de loop van de middag vertrekken we weer verder richting Nouckshott, vandaag zullen we het stuk over het strand rijden waar je alleen met vloed overheen kan! Dit lijkt me erg gaaf. Maar na een paar uur, door de woestijn heen gescheurd te hebben lijkt mij de zee verder dan ooit en volgens mij vertrokken we met eb dus dit wordt niets meer. Het zand wordt onderweg zo mul dat zelf onze gids de auto vast rijd, 2e keer. De 240 en 505 halen het wel maar de andere 190 strand op 25 meter afstand van ons. Snel verliezen we de andere 2 auto's uit het oog. Eerst laten we nog meer lucht uit de banden lopen, en graven de auto met de halfve snowboards uit. Nu leggen we zelfs het zandboard achter de wielen en de twee halve achter elkaar, puur om maar een beetje snelheid te krijgen. En Ja hoor het lukt!! De andere mercedes komt ook echt niet meer weg, de gids heeft de auto ondertussen op een duin geparkeerd, gratis parkeren, en loopt terug, en dat doe ie niet voor niets want wij krijgen de auto er niet uit, ook niet met de boards er onder. Nu zal de gids het wel weer even proberen, hard door blijven duwen en vol gas spuwd de auto het zand achter zich uit. Ribbels, zoals dat van een wasboard, achterlaten en zwaar driftend in de bochten weet hij de auto op gang te houden en ook op de duin te zetten. Daar aangekomen zien we dat de anderen, die het wel haalden, tot 2 duinen verder, inmiddels naar ons toe willen lopen.

Ik wissel met Francoi van auto zodat ik onze mercedes ook een keer op de foto kan zetten als ie door het woestijn heen vaart. Op eens doemt er een grote groep, 90 stuks, kamelen voor ons op en de mercedes rijd, ik zit in de 505, met de gids rijd er met 80 per uur recht op af. Kan dat. Ja dus die beesten stuifen aan de kant en grazen 15 meter verder weer rustig verder. Waanzin dacht ik maarja het zal wel kunnen, De auto wordt nog even op een uitkijkpunt neergezet zodat we de kudde mooi kunnen overkijken. Naar wat later blijkt,letterlijk, ons laatste stukje rijdend in de woestijn. Daar ligt de het asfalt, fonkelnieuw twee banen breed dwars door de Sahara heen tussen echt grote zanduinen door. Raar. De weg was nog niet overal af maar echt problemen waren er niet meer. De gids wilde hard doorrijden want wilde voor etenstijd thuis zijn of zo. Op de duinen waar de weg tussendoorlag brengen ze allerlij beplanting aan en hangen ze netten op zodat de duinen
minder gaan wandelen.

Het probleem van de watervoorziening hadden ze opgevangen door om de zoveel km een zak met water neer te leggen. Een soort mega waterbed leek het wel. Ik schat zon 12 m3 meter per zak. Het laatste stuk weg leverde toch nog wel een paar spannende dingen op. Ten eerste moesten we bij controles bij hoog en laag, liegen, volhouden dat we niet in Nadibou geweest waren.

Waarom?: Omdat nietmand de tijd had gehad om een verzekering te regelen en dat is verplicht daar. En als je zegt dat je zo direct het land in bent gekomen heb je dus niet de kans gehad die te regelen. En dat hebben we dus ook gedaan.
Het tweede avondtuur was een over de kop geslagen pickuptruck waar volgens mij wel 18 personen in/op zaten.

Geen echt zwaar gewonden volgens mij maar wel wat bloederige gevallen. Ze vroegen om allerlei dingen, maar ik heb raam en deur gesloten gehouden. De gids heeft nog enige zorg getoond maar wilde ook zo snel mogelijk door. Dit klinkt allemaal erg fout, is het misschien ook wel, maar je wil simpelweg geen problemen. Stel je voor dat de politie erbij komt en de mensen van het ongeval op eens zeggen dat ze voor ons moesten uitwijken…..Brood en water denk ik dan.

Na dit akkefietje, het was inmiddels al donker werden we ingehaald door een lege pickuptruck en ons tot stoppen dwingde. Jezus wat nu weer, twee eiverige manntjes stappen uit, een heel gedoe en gezeur. Wat was er schijnbaar aan de hand? We waren een controle post voorbij gereden en moesten nu toch echt terug. De gids heeft als brugman gelult, misschien kende die iemand of zo, na 15 minuten mochten we gelukkig weer doorrijden..Zo eindelijk in Nouakchott aangekomen werden we naar een camping gebracht. Uiteindelijk zjin we met JeanLuc en Francoi op een andere camping gaan slapen omdat we daar een eigen, 4 persoons, kamer met sleutel konden krijgen. Deze 'Camping' blijkt ongeveer aan de hoofdstraat van Nouakchott te liggen, niet dat het iets voorsteld. We eten bij de plaatselijke Mc.Donald, 'Snackbar Iraq ' dat samen met 'Video Iraq' in een pand zit. We krijgen daar echt voortreffelijk eten. Heerlijke salade met friet en goed vlees en een koude Coca ging er ook wel weer in. Dus die wordt ook 4x besteld. De kip wordt bijna voor onze neus geplukt en de Cola wordt bij de Spar aan de overkant gehaald. Zo heb je ook geen voorraad nodig en schakel de tussenhadel gelijk maar uit. Oh is dat iets anders. Met verbazing loop ik nog even de videotheek binnen waar honderden VHS baden met en zonder hoes op planken en toonbank door elkaar heen liggen. Ik heb echt geen een bekende titel kunnen ontdekken onder de stoflaag. Volgens Francoi en JeanLuc was er hier ook ergens een internetcafe, en ik had inderdaad een bord gezien met Cybercafé. Helaas was deze gesloten, maar ergens anders bleek er ook een te zitten. Wij daar dus heen, wat schertst mijn verbazing…. Een internet cafe met alleen maar flat screen. Hoe doen ze dat. Eminem schalde op de achtergrond terwijl wij weer onze e-mail konden versturen naar het thuisfront, die daar natuurlijk hongerig op zat te wachten of zoals mijn moeder wel wat geruststelling nodig had. Tot 1 uur in de nacht hebben we lopen typen, ja met QWERTY, en toen gingen de lichten bij ons uit, want zo'n internet cafe in 24/7 open.