Woensdag 11 februari, Vandaag trekken wij weer verder naar ons einddoel Bamako, alle papieren zjin geregeld, we nemen afschijd van onze vrienden, en voor de laatste keer gaan we nog even bij de zee kijken. want dat leek ons wel intressant.

De vissershaven is een drukte van belang, honderden gaaf opgeschilderde houten booten liggen hutje mutje op het strand. Er wordt gewerkt aan netten, ankers, vishaken en andere dingen. Het strand ligt vol met boten zover als het oog kan kijken een zeer indrukwekkend gezicht, mooi en rusig. Zelf geen enkele klacht over foto's die we toch opvallend stonden te maken. De golfen op dit strand waren, vandaag, klein dus golfsurfen is er niet bij. Maar jij bent de man als je het hem lapt zeg ik je.. Hier aan het strand hebben we ook onze goedkoopste Coca Cola gehad. Het koste allemaal al niet zoveel, maar deze spande de kroon als ik me goed herriner15 eurocent per flesje (2 voor 100 van die dingen). Bye bye sea, wij gaan landinwaards naar het oosten, eerst de weg vinden. Er zijn maar drie wegen Nouchot ui, alleen die naar het westen bestaad niet want daar is de zee. Het duurt even voordat je op de gooie weg zit maar dan heb je gelijk wel door dat dit een stad van 1.000.000 inwoners is. De huisjes, sloppen, hielden niet op. Maar langzaam neemt de Sahara het over van de huisjes en zie je meer zandduinen dan woningen totdat het gewoon weer geel is en het zand vrijspel over de weg heeft.

Tot onze verbazing ligt er nergens zand op de weg en zien we vaker dan 1 keer een shovel aan het werk om dat ook zo te houden. Erg mooi als je een beetje op wil schieten. Wat niet opschiet zijn de enorm grote Mercedes vrachtwagens die met 15 km/h de heuvel opklimmen, Armstrong zou ze voorbij vliegen, soms nog met een aantal mensen bovenop de lading. Af en toe komt er nog een dorpje dat meestal door een politie, douane of gendarmerie controle aangekondigt wordt.

Of zelfs door alle drie aan het begin en eind van het dorp, 6x dus. Over een afstand van 560 km heb ik 26 controles geteld, 5 keer werd er daadwerkelijk wat gecontroleerd, 8 keer wuiven ze even zodat je kan doorrijden, 13 keer alleen maar handje schudden en wat nieuwsgierigheid, 1 keer wilde de beampte weten wat in onze kofferbak zat maar toen hij de stofwolk zag die eruit vloog toen ie open sprong had ie genoeg gezien, 'bon voyage'. Caiii

Ergens in Itmon zien we opeens een schooltje langs de weg staan en we springen vol op onze remmen, keren de auto rijden een stukje terug. Ja nu kunnen we echt wat kleren en pennen uitdelen uitdelen. We geven aan de hoofdmeester een grote vuilniszak vol kleding, maken wat foto's van de school. De kinderen geven geen kick en blijven keurig in twee rijen voor het bord zitten. De jongsten, 6 jaar, vooraan, de ouderen 14 jaar achteraan, meisjes en jongens keurig gescheiden blijven alle gediciplineerd zitten.. Als ik nog een groot stuk weg ren om een ruimtelijke foto te maken zwaai ik nog een keer en alle kindjes zwaaien vrolijk terug. Het wordt weer behoorlijk snel donker en we proberen tegen de avond nog ergens een camping/hotel te vinden maar deze houd niet meer in dan een hok zonder deur. Dan gaan we wel de tent in het wild opzetten. We rijden het dorp 15 km voorbij en zetten de tent in de berm.

We brouwen wat eten inelkaar lullen nog wat. Ik ga in de auto nog wat schrijven en verbaas me over het verkeer dat hier zo af en toe nog voorbijkomt, al dan niet met volledig licht. Het lijkt wel of we aan een fucking snelweg staan. Het is natuurlijk ook een van de weinige,enige, wegen die naar het oosten gaat. Achter ons gaan ook wat lichtjes branden. Ah daar is dus ook een dorp. Er komt zelfs een auto met lampen vandaan die 100m verderop de asfaltweg ophobbelt. Zo alleen staan we dus niet Iin the Middle off Nowhere(itmon) al doet de foto's natuurlijk anders vermoeden. donderdag12 februari, s'Morgens lekker ontbijten samen met de ezels.

 

De karterplaat die al vaker van zich had laten horen ging vandaag wel heel veel aandacht van ons eisen, Eerst hadden we haar vastgesnoerd met wat draad maar nu werd ze wel heel luidrugtig. Na bijna 7000 km nemen we daar afscheid van haar. Meenemen heeft geen zin omdat ze totaal versleten is en ergens anders wegdoen levert daar, dus dichterbij de mensen meer problemen op. Vandaag hebben we als fotodoel om toch maar even een paar dode dieren langs de weg te fotograferen hoe onsmakelijk het ook lijkt. De vieste, opgezwollen of bijna niet meer te herkennen karkassen hebben we al vaak links laten lichen. 50 km voorbij Iouna la trous zou er een weg weer naar het zuiden gaan.Naar Mali. Nergens vinden we een bordje dat de goeie kant op moet wijzen. Er zullen vast wel ergens wat 4x4 auto's daar op gps de wildernis in gedoken zijn.

Dat moeten wij maar niet doen. We slaan een vaag zandweggetje in dat ons misschien wel goed lijkt maar even later ziet het er weer slecht uit en we vragen aan een paar locale baksteen gieters. Ze gieten aarde en cement en water in mallen om daar hard op te gaan slaan zodat ze een baksteen uit de mal krijgen en die invervolgens te laten drogen. Ook zij sturen ons net als een vrouwtje 5 minuten geleden, terug naar Iouna la Trous.

Dus toch maar terug naar de weg. He we zien iemand die een lift wil hebben Camiel stopt resoluut, niet dat we dat vaker deden.Het is op een zandweg midden in een dorpje, en ik zeg nog hij heeft een geweer en we waren nog nooit voor iemand gestopt dan gelijk maar zo. De gooie man wilde naar het asfalt toe, nou prima hij neemt achterin plaats en geeft als eerste het geweer aan mij, vond ik een prima idee alhoewel ik nog nooit een geweer had vastgehouden heb ik gelijk 4 kamelen en krokodil in mijn vizier, dat wordt dus lekker eten vanavond. Nee ik stak het geweer door het opendak omhoog en gaf het asap weer terug. Op de weg terug komen we natuurlijk weer langs de zelfde politiepost en daar wilde een of andere politiechef, alweer, ons de weg wel ff laten zien door Iouna la Trous totdat we van het zand weer op de weg konden komen.Camiel reed in het dorp helaas vast in het zand, dus chef zegt dat ie een slechte chauffeur is en dat hij haar erwel ff doorheen zou knallen.

Maar helaas dacht ie dat de versnellingsbak net iets anders < de achteruit dus> werkte dan hij van mercedes gewend was. dus hij ragde die de versnellingbak naar de maan. Daar staan we dan midden tussen de hutjes vast in het zand met een auto die niet meer rijd en twintig vrolijke vriendjes om ons heen die allemaal wel een cadeaux willen hebben.

Gelukkig komt chef snel terug en heeft een monteur mee, die de eerste versnelling erg snel weer gefikst heeft. De rest op de werkplaats. De kinderen geef ik snel nog even een fotomagazine. Twee Mauritaniers hebben 30 minuten onder de mercedes gelegen en de boel weer gefikst....Op een geven moment zakte de krik 1 cm omdat de as waardie op steunde zo doorgeroest was. Gewoon doorsleutelen niets aan de hand. Leg er toch ff een blok onder zodat we geen twee doden hebben als ie kantelt. Het onderhandelen over de prijs duurde natuurlijk weer langer dan de hele reparatie. En leverde dan ook een redelijke korting op. Je moet wel onderhandelen anders verdienen die gasten een weekloon door even 30 minuten op hun rug te liggen en das het begin van het einde. Maar daar is lang niet iedereen het over eens, net als het uitdelen van pennen of kleding.... De reparatie is perfect gelopen ondanks dat ze er een grote ring van wel 7 kilo onderweg gesleuteld hebben. Dat ding moet gewoon rijden. Nu rijden we iedergeval eerst maar naar de camping want het was leuk geweest voor vandaag. Morgen weer een kans om de weg te vinden.
Vlak buiten het stadje was een echte camping die er zeer netjes uitzag, er waren een paar slaaphutten en overdekte eetplekken. De douch en toilet lijken schoon maar stinken een uur in de wind. Ik sla wel weer een douche over.

Lang na donker als wij ons eten bijna klaar hebben komt er nog een Frans ouder echtpaar met een Mercedes 4x4 de camping oprijden. We praten wat met hun en zij hebben vandaag de hele weg afgelegd waar wij naar toe willen. Ze komen dus uit Bamako. De weg was, tre tre difficult zeiden ze maar het zal vast wel lukken. Loopt er dan geen weg naar Mali? Nee er loopt niet zo veel weg, slik. Als Camiel in bed licht schrijf ik nog wat en maak nog 2 liter thee voor de volgende dag, vanuit bakpannetje in petfles gieten. De termosfles ontplofte namelijk tijden het heetwater ingieten na de Sahara rit. Gek he?

vorige

next